بسم الله الرحمن الرحیم

اساتید محترم : همه شما بزرگواران روزی مثل بقیه فیزیوتراپیستهای کشور و با نمراتی در سطح بقیه دوستان وارد دانشگاه شدید.شما هم مثل اکثر دوستان انتخابهای اولتان رشته های دکترا مانند پزشکی ،دندانپزشکی و داروسازی بود.از ابتدا چندان مایل به تحصیل در این رشته نبودید.ولی مثل بقیه از روی ناچاری ادامه تحصیل دادید.خیلی از دوستان به خاطر مشغله های کاری و خانوادگی نمی توانند مثل شماها در مقاطع بالاتر ادامه تحصیل دهند.در حالیکه احتمالاً در طول تحصیل مقطع لیسانس از شما سروران گرامی درس خوانتر بودند و با نمرات بالاتری فارغ التحصیل شده اند.ادامه تحصیل خیلی از اساتید محترم نه به خاطر علاقه به این رشته،بلکه برای کسب موقعیت بالاتر و کسب عنوان دکتر می باشد.چون برخی از دوستان اساتید اگر علاقه مند فیزیوتراپی بودند باید به مسئله دکترای حرفه ای زودترو مشتاق تر از دوستان پیشگام می شدند.نه اینکه برخی از آنان در مقابل دانشجوها و یا دوستان دیگر صف آرائی می کردند.مگر  دوستان اساتید نمی دانند که در حال حاضر نقطه اوج فیزیوتراپی  دکترای حرفه ای و دوره های تخصصی رزیدنتی آن است.چرا از موقعیت و نفوذ خود در دانشگاهها و سایر مراکز تصمیم گیری برای  هر چه سریعتر راه اندازی دکترای حرفه ای که در اثر تلاش همین بچه فیزیوتراپها به ثمر نشسته است ،تلاش نمی کنند.فیزیوتراپیست خوب مگر غیر از کسی هست که بتواند با دانش بیشتری به نظام سلامت خدمت کند؟

آیا خود شما این شیوه آموزش را در این سطح از ته دل قبول دارید؟

اولین قدم در اثبات وفاداری شما به فیزیوتراپی ایران تلاش در جهت راه اندازی سریع دوره

دکترای حرفه ای و همزمان تلاش در جهت حذف پذیرش در مقاطع لیسانس و فوق لیسانس

 از نظام آموزشی کشور است. وفاداری خود را ثابت کنید.

ما منتظریم

+ تاریـــــــخ 88/03/10 ساعــــت 22:9نویــــسنده فیزیوتراپیست- مانوال تراپیست فرجود شکوهی |